معماری هند روانشناسی، ساختار و تاریخ

تاریخ معماری، آ نطور که فرگوسن فکر می کرد، طبق هبندی
ساختمان ها در بخش های باستان شناسیِ غیرقابل نفوذ و بر اساس ایده های آکادمیکِ
دلخواه در مورد سبک نیست، بلکه تاریخ زندگی و اندیشه ی ملی است. وظیفه اصلی
یک مورخ معماری هند این است که ویژگی های منحصر به فردی را که معماری هند را
متمایز می سازد )آن چیزی که «هندی بودن » آن را تشکیل می دهد( درک کند. فرگوسن،
تنها ارزش هایی که بر اساس دانش باستان شناسی غربی خود داشت را بر معماری هندی
اعمال کرد و نتیجه ی این رویکرد آن شد که کارهای مهم وی تنها جایگاهی محترم در
کتابخانه ی معماری غربی پیدا کردند، اما غالباً مورد مطالعه قرار نمی گیرند. در عین حال،
نفوذ فرگوسن در میان باستان شناسان آنقدر زیاد بوده که دیدگاه های او درباره ی تاریخ
هند، به جز در جزئیات کوچک دسته بندی، به طور جدی به چالش کشیده نشده اند.
به علاوه ، مواد باستان شناسی بسیار ارزشمند جمع آوری شده توسط اداره ی بررسی
باستان شناسی هند ، با دقت زیاد و با حسایت و نظم مداوم همچنان براساس طرحی
که وی چهل سال پیش طراحی کرد، دسته بندی و برچسب گذاری می شوند.
معماری هند حوزه ای به وسعت کل معماری اروپا را در بر می گیرد؛ بنابراین در این
اولین تلاش برای منحرف کردن مطالعه آن از مسیر فرعی که فرگوسن آن را رها کرده
بود، خود را به فصل هایی از آن محدود کرده ام که بیشترین اهمیت عملی را برای معمار
مدرن دارند. و از آنجایی که مطالعات تاریخی تا زمانی که نتوانند تأثیر تجربه گذشته را
بر واقعی تهی امروز روشن کنند، به هدف خود نمی رسند، این کار را طوری برنامه ریزی
کرده ام که ، رابطه بین تاریخ معماری هند و مسئله بزرگی که در حال حاضر ذهن عموم
را به خود مشغول کرده است – یعنی ساخت دهلی نو – و مسئله ای با اهمیت بسیار
حیاتی تر – یعنی حفظ صنایع دستی هند – را برای افراد متخصص و غیر متخصص
آشکار کنم.