جستاری در طراحی مراکز معماری از منظر روانشناسی محیط

انسان به واسطه انسان بودن، نیازمند آفرینش است؛ نیازمند کشف رموز طبیعت و دست یابی به مفاهیمی است که آفرینش او و خلقت جهان را معنی کند، گویا که در هر خلقتی از جانب وی، به خلقت خویش نزدیک تر و آگاه تر می‌شود؛ آگاهی به جانب همه شناخته‌ها و ناشناخته‌های هستی که در تب و تابی بسیار من درونی هر شخصی را به خود می‌خوانند. زمانی که قلم به دست می‌گیری و یافته‌های خویش را به صورت شعری یا نقش بندی از آب و رنگ بر پهنه سفید کاغذ می‌گسترانی، قبل از آنکه بدانی و بپنداری طبیعت به شوری عظیم، به همراهی تو برخاسته و دریچه‌های الهام خویش را در ذهن تو گشوده است و تو را به زایشی دوباره می‌خواند و هر بار نوتر از قبل، گستره ذهن تو را به مفاهیمی جدید می‌آلاید و خواهان بی آلایشی ذهن توست که همواره گذرگهی برای افکار و اندیشه‌های نوتری باشد.
امروزه به دلیل عدم وجود مکان‌هایی برای تجمع و گردهمایی معماران و برگزاری مراسم‌ها و کنفرانس‌ها و مسابقات و نمایشگاه‌هایی در رابطه با این رشته، و همچنین تبادل اطلاعات و وجود اتاق فکر حرفه‌ای در این هنر اثرگذار بر جامعه، برآن شدیم تا مجموعه‌ای فرهنگی-هنری را تحت عنوان «خانه معمار» طراحی کنیم.