تحلیلى بر مکاتب و جریان هاى فکرى معمارى داخلى (از نظریه تا مصادیق)

در عام‌ترین معنا، سبک به الگوها یا ویژگی‌های متمایز و مشخص چیزی یا مجموعه‌ای از اشیا اطلاق شده است. مردم شناسان، باستان شناسان، ‌مورخان فرهنگ و اجتماع و مورخان هنر از سبک برای قرادادن اشیا، ‌رفتارها و رخدادها در طرح یا بافتی خاص بهره می‌گیرند. ‌با شناسایی و تبیین سبک‌ها و با آگاهی از هویت هنرمند و تاریخ و محل خلق اثر، ‌ می‌توان گمانه زنی کرد. سبک در چنین مفهومی ابزاری کارآمد است که به مورخ امکان می‌دهد رخدادهای گذشته را نظم و ترتیب دهد. ‌در دنیای مدرن امروزی، ‌زندگی بشر به‌طور گسترده و مستمر در فضای داخلی سپری می‌شود. ‌پناهگاه‌های اولیه، ‌اولین  فضاهای داخلی جهت تامین آسایش ساکنان را به‌وجود آوردند و زندگی ساکنانش را تحت تاثیر قرار دادند. انسان  زندگی خود را از غارها شروع کرد و به هر نحو ممکن موفق به ایجاد آثار معماری کرد که نمونه‌هایی از آن موجود است. هرچند شاید آثار به جا مانده اولیه به اعتقاد برخی، اثری معمارانه نباشد اما با توجه به شرایط زمانی از اهمیت خاصی برخوردار بوده است و پیدایش و ایجاد آن تحولی بزرگ و شگرف در زندگی بشر بوجود آورد. این فضا همانند نقاشی یا مجسمه‌، یک جز به هم پیوسته است و از ساختارهایی که تشکیل دهنده آن فضاست غیرقابل تفکیک است. ‌از آن‌جا که طراحی داخلی جنبه ای غیرقابل اجتناب از زندگی انسان‌هاست، مطالعه پیشرفت و تغییرات آن در طول تاریخ‌، مسیر مفیدی برای بررسی گذشته و درک منطقی فضاهایی است که در زندگی مدرن امروزی استفاده می‌شود.